แบบแรกคือแบบติดตั้งกับพื้นกล่องนั้นเหมาะสำหรับกรณีที่เราต้องการโชว์เครื่อง วิธีนี้จะทำให้ตัวไขลานอยู่ด้านล่าง (ใต้กล่อง) — กล่องของคุณจึงควรที่จะต้อง "ยกพื้น" ทางใดทางหนึ่งนะครับ เช่นอาจจะต่อขาให้กับกล่อง หรือยกพื้นกล่องขึ้นมาเหมือนกับกล่องของทาง CM Music Box ก็ได้ครับ สำหรับการติดตั้งแบบที่ 2 นั้นเป็นการติดตั้งด้านในกล่อง เหมาะสำหรับกล่องที่ไม่ได้ยกพื้น วิธีนี้เราจะกลับเอาตัวเครื่องให้ตัวไขลานมาอยู่ด้านบน แล้วซ่อนเครื่องไว้ข้างใต้ (อ่านรายละเอียดต่อด้านล่างนะครับ)

มาดูแบบแรกกันเลยดีกว่า

แบบโชว์ตัวเครื่อง (ตัวไขลานอยู่ด้านล่าง)

ให้ทำการติดตั้งสกรู 2 ตำแหน่ง (1 และ 2 ตามแสดงในภาพที่ 1)

 บางคนที่ได้เครื่องไปแล้วอาจจะสังเกตเห็นว่าตัวเครื่องมีรูอยู่หลายรูเหลือเกิน เจาะสกรูเพื่อยึดทุกตัวเลยดีไหม คำตอบคือไม่จำเป็นครับ สองตัวที่สำคัญที่สุดคือ จุดที่ 1 และจุดที่ 2 ตามที่แสดงในภาพด้านบนครับ เพราะว่าทั้งสองจุดนี้เป็นจุดที่จะบังคับให้ตัวถังของตัวเครื่องกล่องดนตรีติดแน่นอยู่กับพื้นกล่องครับ ความสำคัญของการติดตั้งที่จะทำให้เสียงกล่องดนตรีของเรามีคุณภาพดีนั้นอยู่ที่ ปัจจัย 2-3 ดังต่อไปนี้ครับ

ข้อควรระวังอย่างหนึ่งสำหรับคนที่ทำกล่องดนตรีเองก็คือ เวลาติดตั้งชิ้นงานจะต้องยึดตัวถังของเครื่องให้แนบสนิทติดแน่นกับ Sound Board นะครับ เพื่อให้ความสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้น (สัญญาณเสียง) สามารถส่งผ่านจากตัวเครื่องไปยัง Sound Board ได้ดีที่สุด ในบางกรณีหากเราติดตั้งตัวเครื่องกับ Sound Board โดยตรงแล้วเกิดความรู้สึกว่าเสียงที่ได้ "แข็ง" เกินไป เราอาจจะปรับปรุงได้โดยการบุผ้ารองไว้สักชั้นหนึ่ง ก็จะพอช่วยได้ครับ อันนี้ต้องแล้วแต่รสนิยมด้วยนะครับ เพราะหลายๆ คนก็จะบอกว่าบุผ้าแล้วทำให้เสียงนุ่มเกินไปอีก

ภาพด้านล่างนี้เป็นกล่องไม้ของทาง CM MusicBox ที่เรา "ผ่าตัด" ให้ดูกันชัดเลยนะครับ

กล่องในภาพนี้เราเลือกใช้ "ไม้สน" มาทำเป็น Sound Board ครับ จากการทดลอง ไม้ที่เป็นไม้จริง (Solid Wood) จะให้คุณภาพเสียงที่มีความกังวานมากกว่าไม้อัดครับ สำหรับกล่องข้างล่างนี้เราใช้ไม้สนรีดให้มีความหนาประมาณ 5 มิลลิเมตรครับ เป็นความหนาที่ทดสอบแล้วว่าให้เสียงกังวาน และเพราะที่สุด (สำหรับไม้ชนิดนี้) ครับ

ในภาพแสดงขนาดของรูที่เราเจาะสำหรับติดตั้งสกรู และสำหรับตัวไขลานนะครับ

ข้อสังเกตุอย่างหนึ่งก็คือ สกรูนั้นจะส่งจากด้านล่างผ่านไม้ขึ้นไปยึดกับเกลียวของตัวเครื่องที่อยู่ด้านบน การทำอย่างนี้มีข้อดีก็คือว่า สกรูนั้นเป็นโลหะ และตัวเครื่องด้านบนก็เป็นโลหะ การยึดตัวเครื่องแบบนี้ตัว Sound Board จะถูกหนีบอยู่ตรงกลางระหว่างตัวเครื่องกับตัวสกรูที่อยู่ด้านล่าง ส่วนทีรับแรงบีบจริงๆ คือตัวเกลียวของสกรูกับเกลียวของเครื่องซึ่งเป็นโลหะทั้งคู่ ทั้งแข็งแรงกว่าและทนทานกว่าในระยะยาวครับ (บางคนที่ไม่เข้าใจหลักการนี้ อาจจะพยายามติดตั้งโดยการส่งสกรูผ่านจากด้านบนลงไป โดยให้ตัวสกรูอยู่ฝั่งเดียวกันกับตัวเครื่อง แล้วปลายของสกรูไปจับยึดกับ Sound Board อีกที — การทำอย่างนี้ก็พอยอมรับได้หากชนิดและความยาวของสกรูนั้นมีความเหมาะสม — แต่อย่างไรก็ตาม กรณีที่ Sound Board เป็นไม้ ในระยะยาวการยึดติดด้วยวิธีนี้ก็มีโอกาสที่เนื้อไม้จะเปลี่ยนรูป ล้า หรืออ่อนตัวก็เป็นได้ ยังงัยก็สู้โลหะกับโลหะไม่ได้หรอกครับ)

ติดต่อบทความเพิ่มเติมสำหรับการติดตั้งเครื่องแบบวางตัวไขลานไว้ด้านบน (แบบซ่อนเครื่อง) เร็วๆ นี้ครับ

สำหรับข้อสงสัยเกี่ยวกับเทคนิคต่างๆ สอบถามได้โดยตรงที่ที่เบอร์ 081-473-8995 ครับ ยินดีตอบทุกคำถามครับผม

ขั้นตอนแรกก็คือการออกแบบชิ้นงานต้นแบบ หรือการทำโปรโตไทพ์ (Prototype) ขึ้นมาก่อน การออกแบบชิ้นงานที่เป็นรูปทรงอิสระ หรือตุ๊กตาต่างๆ จะขึ้นแบบโดยใช้มือปั้น หรือใช้เครื่องมือต่างๆ เข้าช่วยเพื่อให้ได้รูปร่างตามต้องการ ขั้นตอนของการออกแบบนี้ทีมงานออกแบบของเราก็จะช่วยกันคิดคอนเส็ปและเสนอออกมาเป็นภาพร่าง หลังจากนั้นเราก็จะลองขึ้นรูปดู บางครั้งคอนเส็ปก็มาจากลูกค้าเหมือนกัน 

หลังจากที่ทำต้นแบบเสร็จแล้วกระบวนการถัดไปก็คือการทำแบบพิมพ์พลาสเตอร์ (Plaster Mould) สำหรับใช้ให้การทำก๊อปปี้ชิ้นงานออกมา ขั้นตอนก็คือ ตัวต้นแบบที่ทำเป็นปูนพลาสเตอร์ จะถูกถอดรายละเอียดออกมาเป็นแม่พิมพ์ปูนพลาสเตอร์อีกที แม่พิมพ์ปูนพลาสเตอร์ตัวนี้แหละที่เราจะเทน้ำสลิป (slip casting) ลงไป ใช้เวลาประมาณ 5 นาที แม่พิมพ์ปูนพลาสเตอร์ก็จะดูดดน้ำออกจากสลิปบริเวณด้านข้าง จึงทำให้นำสลิปส่วนที่ติดกับแม่พิมพ์แข็งตัว เราก็จะเทน้ำสลิปส่วนที่เหลือออก รอพิมพ์ให้แห้งสนิท แล้วก็แกะชิ้นงานออกมา — ทั้งหมดเราเรียกกระบวนการนี้ว่า "การหล่อแบบเทออก (Drain Casting)" หรือที่เรียกกันตามประสาช่างทั่วๆ ไปว่า "หล่อกลวง"

ภาพนี้เป็นชิ้นงานที่แกะออกมาจากแม่พิมพ์แล้ว ยังมีความแข็งไม่มากนัก ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ชิ้นงานพวกนี้จะถูกนำไปตากแดดเพื่อให้แห้งสนิทจริงๆ ก่อนที่จะนำมาลงสีและชุบเคลือบ (ในกรณีที่เป็นการเผาเซรามิกส์แบบ one-fire)

ในกรณีที่ต้องการความสวยงามเป็นพิเศษ จะมีการเผาสองรอบ เรียกว่าการเผา bisque กับการเผา glaze รอบแรกเป็นการเผาให้ดินแข็ง จะเผาที่อุณหภูมิประมาณ 800 องศาเซลเซียส หลังจากนั้นจึงนำมาลงสีและชุบเคลือบก่อนที่จะเผาครั้งที่สองที่อุณหภูมิประมาณ 1,100 องศาเซลเซียส ขึ้นอยู่กับชนิดสี ชนิดเคลือบและเทคนิคของแต่ละโรงงานด้วย

ติดตามตอนต่อไปเร็วๆ นี้ ครับ

หน้าที่ 1 | 2 | 3 | หน้าถัดไป >> |  >>|

เมืองโอทารุ เป็นเมืองท่าเล็กๆ ที่อยู่ทางตอนเหนือของญี่ปุ่น บนเกาะฮ็อกไกโด สามารถไปได้โดยการนั่งรถไฟจากซับโปโรไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือราวครึ่งชั่วโมง เมืองโอทารุมีคลองที่สวยงาม และบ้านเรือนที่ได้รับอิทธิพลมาจากตะวันตกในสมัยโบราณ จึงทำให้ใครก็ตามที่มีโอกาสได้ไปท่องเที่ยวในแถบซัปโปโรจะไม่ยอมพลาดที่จะแวะไปยังเมืองนี้ นอกจากบ้านเรือนสไตล์ตะวันตกกับพิพิธภัณฑ์ต่างๆ ที่โอทารุรับมาแล้ว โอทารุยังเป็นเมืองที่ขึ้นชื่อเกี่ยวกับ กล่องดนตรี (Musicbox) เครื่องแก้ว (Glassware) กับ เซรามิกส์ (Ceramics) อีกด้วย  

เมื่อราวๆ สองร้อยกว่าปีมาแล้ว (คศ. 1776) ช่างทำนาฬิกาคนหนึ่งในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เมือง Geneva Antoine Favre ได้ทดลองนำกลไกในการสร้างเสียงเข้าไปติดตั้งในนาฬิกาพก ขวดน้ำหอม และจี้ห้อยคอ โดยกลไกของสิ่งประดิษฐ์ที่เขาสร้างขึ้นนี้ใช้สิ่งที่เรียกว่า “หวี ดนตรี (music comb)” หวีดังกล่าวสร้างขึ้นจากเหล็กชุบแข็ง ซี่ของหวีแต่ละซี่จะมีความสั้นยาวไม่เท่ากันซึ่งทำให้เมื่อถูกดีดจะเกิดเสียงก้องกังวานเป็นเสียงโน๊ต ดนตรีที่สูงต่ำแตกต่างกันออกไป ทรงกระบอกอันหนึ่งจะถูกนำมาติดตั้งใกล้ๆ กับหวีดังกล่าวและถูกบังคับให้หมุนด้วยอัตราเร็วคงที่ บนทรงกระบอกนั้นจะมีเข็มเล็กๆ มากมายปักอยู่เพื่อทำหน้าที่ในการดีดซี่เหล็กของหวี ตำแหน่งต่างๆ ในการวางเข็มลงบนทรงกระบอกก็ถือได้ว่าเป็นความคิดแรกๆ ของมนุษย์ในการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์เลยทีเดียว

กล่องดนตรีแบบทรงกระบอก (Cylinder Music Boxes) อนุญาตให้ผู้ฟังสามารถเพลิดเพลินกับดนตรีได้โดยไม่จำเป็นต้องมีผู้เล่น – ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์มากสำหรับคนสมัยนั้น อย่าลืมว่าเวลานั้นถ้าอยากฟังดนตรีก็ต้องมีคนเล่นดนตรีให้ฟัง – ข้อจำกัดที่เกิดขึ้นในเวลานั้นก็คือกล่องดนตรีหนึ่งเครื่องจะเล่นเพลงได้เพียงเพลงเดียวเท่านั้น! ภายหลังจึงได้เกิดแนวคิดของการแบ่งแทร็คของบนทรงกระบอกพร้อมๆ กับขยายช่องว่างระหว่างซี่หวี เพื่อที่จะทำให้แทร็กของเข็มเข้าไปสัมผัสกับซี่หวีได้ทีละแทร็ก วิธีนี้ทำให้เราสามารถฟังเพลงได้หลายเพลงโดยใช้ทรงกระบอกเพียงหนึ่งกระบอก ในเวลานั้นเราสามารถฟังเพลงได้มากที่สุดถึง 12 เพลงต่อหนี่งกระบอกเลยทีเดียว

กล่องดนตรีแบบทรงกระบอกบางรุ่นก็พัฒนาให้สามารถเปลี่ยนกระบอกดนตรีได้ เรียกว่าแบบ Interchangeable Cylinder Music Box ถือเป็นยุครุ่งเรืองของกล่องดนตรีแบบนี้เลยทีเดียว

แต่เสียงของมันกลับฟังดูเหมือนใครสักคนกำลังเคาะก้นของถังน้ำอยู่

มันฟังดูทึบๆ ตันๆ อย่างไรบอกไม่ถูก“ 

 

การผลิตกล่องดนตรีแบบลองผิดลองถูกที่เกิดขึ้นในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นการผลิตกล่องดนตรีแบบทรงกระบอก

 

 

อ้างอิงตามคำบอกเล่าของนายอากิฮิโกะ อิซากะ จากสำนักงานใหญ่ฝ่ายเทคโนโลยีและวิศวกรรมของบริษัท Sankyo Seiki “ความพยายามประการแรกของพวกเราในการที่จะปรับปรุงคุณภาพของเสียงก็คือการปรับปรุงรูปร่างของฟันเหล็กของแผ่นสั่นสะเทือนถ้าฟันของหวีมีความหนามากเกินไปเสียงที่ได้ก็จะออกมาแข็ง แต่ถ้าฟันของหวีบางเกินไปเสียงที่ได้ก็จะออกมานิ่มเกินไปพวกเราทำงานหนักมากเพื่อที่จะได้รูปร่างและความหนาที่เหมาะสมของฟันหวีเหล่านั้นปัญหาต่อไปที่พวกเราต้องเจอกเกี่ยวข้องกับการกำจัดเสียงรบกวน(Noise) โดยคุณลักษณะทางกลไกของกล่องดนตรีแล้ว ปัญหานี้ถือได้ว่าแก้ยากมากๆ เลยทีเดียว”ปัญหาที่ว่าก็คือ เมื่อฟันของหวีนั้นถูกดีดและเริ่มที่จะสั่นสะเทือนเพื่อทำให้เกิดเสียง มันจะกินช่วงเวลาในการกำเนิดเสียงสักพักนึงเลยทีเดียว แต่ก่อนที่มันจะหยุดสั่นสะเทือนนั้น เข็มอันถัดไปก็ใกล้เข้ามาเพื่อที่จะทำหน้าที่ดีดตัวโน๊ตถัดไป การรบกวนกันของเสียงตัวโน๊ตสองตัวนี้แหละที่ทำให้เกิดเสียงรบกวนขึ้นมาในเพลง การแก้ไขปัญหาสามารถทำได้โดยการติดตัวลดการกระทบกัน (Damper)ไว้ด้านล่างของฟันหวี ทั้งนี้วัสดุที่นำมาใช้เป็นตัวลดการกระแทกก็มีคุณลักษณะพิเศษของมันอีกด้วย

 

“ทุกวันนี้ตัวลดการกระแทกของเราเป็นแผ่นฟิล์มบางๆ แต่เมื่อตอนนั้นพวกเราได้พยายามพัฒนากล่องดนตรีของพวกเราโดยการใช้ขนไก่ และนั่นเป็นที่มาของข่าวลือร้ายๆ ว่าตั้งแต่โรงงานของพวกเราเริ่มเปิดดำเนินการ บรรดาไก่ที่ถูกเลี้ยงไว้รอบๆ โรงงานนั้นค่อยๆ หายตัวไปอย่างลึกลับ ” คุณอิซากะพูดเรื่องนี้พร้อมๆ กับหัวเราะกับความทรงจำนั้น

เมื่อกล่องดนตรีได้รับการพัฒนาเรื่องเสียงให้ดีแล้ว ขั้นตอนต่อไปก็คือการนำตัวเครื่องดนตรีวางลงในชิ้นงานโมเซอิกไม้ที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาอย่างปราณีตบรรจงในสไตล์งานหัตถกรรมพื้นบ้านของเมือง “ฮาโกเนะ” มันเป็นช่วงเวลาราวๆ ปลายปี ค.ศ. 1948 กว่าบริษัทจะพร้อมทำการส่งสินค้าให้กับลูกค้าได้ ในเวลานั้นกล่องดนตรีเป็นสินค้าหัตถกรรมท้องถิ่นที่ได้รับความนิยมอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบรรดาเหล่าทหารอเมริกันที่มาญี่ปุ่นในเวลานั้น สิ่งนี้ได้ทำให้กล่องดนตรีเป็นที่รู้จักมากขึ้นเรื่อยๆ ทั่วทั้งญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามช่วงเวลาของกล่องดนตรีนั้นกำลังจะหมดลงพร้อมๆ กันทั่วทั้งโลก

ช่วงปลายของศตวรรษที่ 18 กล่องดนตรีแบบทรงกระบอก(Cylinder Type) ที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นจากชิ้นส่วนอะไหล่ของนาฬิกานั้นถือเป็นสินค้าที่หรูหรามีระดับมาก ชิ้นงานมักจะถูกออกแบบควบคู่กับการเลือกใช้วัสดุอย่างดีและศิลปะที่ใช้ก็เป็นศิลปะชั้นสูงด้วย การเกิดขึ้นของกล่องดนตรีแบบจาน (Disc Type) ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19

นั้นได้เพิ่มบทบาทของกล่องดนตรีให้แพร่หลายมากขึ้นด้วยความสามารถในการเปลี่ยนเพลงได้

อย่างไรก็ตามในช่วงครึ่งปีแรกของศตวรรษที่ 20 สิ่งประดิษฐ์ของโทมัส อัลวา เอดิสัน ที่เรียกว่า “โฟโนกราฟ (Phonograph)” - โฟโนกราฟก็คือสิ่งประดิษฐ์ที่ภายหลังได้พัฒนากลายไปเป็นเครื่องเล่นแผ่นเสียงนั่นเอง - 

 

กล่องดนตรีนั้นมีอยู่ด้วยกัน 2 ชนิด คือ กล่องดนตรีแบบทรงกระบอก (Cylinder) และกล่องดนตรีแบบจาน (Disc Type) ในกล่องดนตรีแบบทรงกระบอกนั้น เข็มเล็กๆ จะถูกนำมาติดกับทรงกระบอกเสียงที่เกิดขึ้นนั้นเกิดจากการที่เข็มเล็กๆเหล่านั้นทำการดีดซี่ที่มีความยาวแตกต่างกันของหวีเหล็ก - เราอาจจะเรียกหวีเหล็กอันนี้ในภาษาเทคนิคได้ว่า “แผ่นกำเนิดการสั่น (Vibrating Plate)” – สำหรับในกล่องดนตรีแบบจานนั้นแผ่นจานเหล็กจะทำหน้าที่ในการหมุนจานเกียร์เล็กๆ ที่มีชื่อว่า “ล้อดาว (Star Wheels)” ที่ซึ่งทำหน้าที่ในการดีดซี่เหล็กของหวีอีกที

ก็เข้ามามีบทบาทมากขึ้นพร้อมๆ กับการเสื่อมความนิยมลงอย่างรวดเร็วของกล่องดนตรี

 

 

นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1948 ปีที่บริษัท Sankyo Seiki MFG. Co., ltd. ทำการผลิตกล่องดนตรีชิ้นแรกของญี่ปุ่น 

• กล่องดนตรีมีต้นกำเนิดมาจากระฆังในโบสถ์ที่ใช้ตีเพื่อบอกเวลา คล้ายๆ กับระฆังวัดบ้านเรา แต่ระฆังโบสท์แต่ละใบจะมีเสียงสูงต่ำแตกต่างกัน เวลาตีแล้วจะได้ยินเป็นเสียงเพลง เพลงหนึ่งที่ดังมากๆ และยังถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายมาจนทุกวันนี้ก็คือเพลงเวสมินเตอร์ ชาร์ม (Westminster Chimes) นั่นเอง
• ปี ค.ศ. 1796 นาย อองตวน ฟาเวร่ (Antoine Favre) ชาวเมืองเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์นำเทคนิคสร้างเสียงเพลงจากระฆังนี้มาดัดแปลง โดยใช้แท่งโลหะและลูกตุ้มไปติดแทนแล้วเชื่อมโยงด้วยหมุดเหล็ก พัฒนาให้เป็นนาฬิกาเสียงดนตรี
• ปี ค.ศ. 1802 นายอองตวน ฟาเวร่ ได้นำผลงานประดิษฐ์ดังกล่าวมาย่อส่วนใส่ลงในกล่องยานัตถุ์ เป็นกล่องยานัตถุ์เพลง (Music snuff box) ซึ่งถือเป็นต้นแบบของกล่องดนตรีในเวลาต่อมา
• ปีค.ศ.1815 ทั้งกรุงเจนีวา(Geneva)และเมืองสเต-ครัวซ์ (Santa Croix)กลายเป็นแหล่งอุตสาหกรรมผลิตกล่องดนตรี โดยนายเดวิด เลอคูลเทรถือเป็นนายช่างคนแรกที่นำโลหะทรงกระบอกมาใช้ตรึงหมุด (Pinned Cylinder)ในกล่องเพลงเป็นคนแรกทั้งเป็นคนเพิ่มซี่เหล็กทำเสียงดนตรีออกเป็น 5 ซี่ เพื่อเพิ่มเสียงตัวโน้ตมากขึ้น
• ขณะเดียวกันพี่น้องตระกูลนิโคลก่อตั้งโรงงานผลิตกลอ่งดนตรีชื่อ นิโคล-เฟรเรส์ พัฒนาเทคนิคทำกล่องเพลง เช่นใช้ไม้ผลมาทำเป็นตัวกล่องให้สวยงาม และใช้ตัวควบคุมการทำงานของดนตรี 3 ตัว (ตัวเปลี่ยนเสียงเพลง ตัวเริ่มและหยุดเสียง และตัวหยุดเสียงทันที)นอกจากนี้ยังประดิษฐ์ตัวไขลานติดไว้ที่ด้านซ้ายของกล่อง (บริษัทนี้มีชื่อเสียงมาจนถึงปัจจุบัน)
• ในช่วงปี ค.ศ. 1850-1870 ถือเป็นช่วงที่มีการประดิษฐ์กล่องดนตรีที่ประณีตที่สุดทั้งในด้านเสียงเพลงและตัวกล่อง จากนั้นในช่วงปี ค.ศ. 1880 อุตสาหกรรมการผลิตกระบอกโลหะ (Cylinder) เฟื่องฟูมาก เมื่อกล่องเพลงเป็นที่นิยมแพร่หลาย คนธรรมดาเดินดินก็ซื้อได้(ก่อนหน้านี้เฉพาะเศรษฐีหรือผู้มีอันจะกินเท่านั้นที่จะมีโอกาสเป็นเจ้าของเครื่องดนตรีชนิดนี้)
• แต่การผลิตกล่องเพลงมาชะงักราวปี ค.ศ. 1910 เมื่อประชาชนหันไปนิยมเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่เอดิสัน (Thomas A. Edison) ประดิษฐ์ขึ้น ในปี ค.ศ. 1877
• เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 เศรษฐกิจของทางยุโรปก็ซบเซาลงจนถึงขั้นขาดแคลน อุตสาหกรรมและธุรกิจกล่องดนตรีก็ค่อยๆ เลือนหายไป
• ในปัจจุบันกล่องดนตรีที่มีชื่อเสียงที่สุดยังคงเป็นของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ แต่บริษัทเยอรมันเองก็ไม่น้อยหน้าสามารถครองส่วนแบ่งของตลาดได้มากที่สุด